Το πρώτο γεύμα μετά την «κρίση»

Για πολλούς η «κρίση» δεν είναι μόνο η «οικονομική».
Οι «κρίσεις- συγκρούσεις- διαμάχες-τσακωμοί» μεταξύ των μελών μιας κοινωνικής δομής, πχ οικογένεια, φιλική ή προσωπική σχέση, είναι δεδομένες.
Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι υπάρχει η «τέλεια σχέση», χωρίς τέτοιου είδους «κρίσεις», αλλά το «μυστικό» διατήρησης της εκάστοτε «σχέσης», βρίσκεται στο πόσο εύκολα, γρήγορα και «ανώδυνα» οι διάφορες μικρές ή μεγαλύτερες «κρίσεις» ξεπερνιούνται.
Σε κάποιες «σχέσεις» όμως, θεωρείται ότι οι διαφωνίες «πρέπει να καταπνίγονται για να μην γίνει καυγάς», με αποτέλεσμα κάποιες φορές όλη η συσσωρευμένη ένταση να εκρήγνυται σαν «ηφαίστειο».
Σε μια τέτοια δομή, κάποια από τα μέλη της, είναι πιθανόν να εμφανίσουν «διαταραγμένες» μορφές έκφρασης των συναισθημάτων και των διαφορετικών απόψεων τους και πολύ συχνά μια από αυτές τις μορφές εκφράζεται μέσω λανθασμένης χρήσης της τροφής.
Δυστυχώς όμως, όσο η διατροφική διαταραχή προχωρά, τόσο πιο δύσκολο είναι όχι μόνο το πάσχον άτομο να ξεφύγει από αυτή, αλλά και να βρει το δίκιο του, αφού η «ασθένεια- πρόβλημά» του θεωρείται λανθασμένα η αιτία όλων των εντάσεων στην σχέση και όχι η αφορμή τους.
Για παράδειγμα, σε μια τέτοια οικογένεια, το πρώτο πράγμα που κάνει οποίος ξυπνήσει πρώτος στο σπίτι είναι… να ανοίξει την τηλεόραση! Αυτή η κίνηση εξυπηρετεί τα μέλη της σε πολλά πράγματα, κυρίως όμως στο να μην μιλάνε πολύ ή να μην ακούει ο ένας τον άλλον. Σε ένα τέτοιο σπίτι επικρατεί η άποψη ότι «δεν κάνει να έχεις διαφωνίες, πόσο μάλλον να τις εκφράζεις, αλλά πρέπει να συμβιβάζεσαι καταπνίγοντας τα συναισθήματα σου». Εκεί θα υπάρχουν πάντα «ρόλοι» με πιο χαρακτηριστικούς τους ρόλους του «θύματος», που φταίει πάντα και του «εγωιστή γίγαντα» (πατέρας, σύζυγος, αδελφός, φίλος κτλ) που είχε, έχει και θα έχει πάντα δίκιο. Αυτό μαθαίνουν τα μέλη της και με βάση αυτή την συνθήκη ζουν.
Έτσι το άτομο μαθαίνει να καταπίνει τα συναισθήματά του, τις απόψεις, τις διαφωνίες και να «φουσκώνει». Πότε ωμά, ποτέ πικάντικα, ποτέ γλυκόπικρα, όλα αυτά, που δεν τολμά ποτέ να πει, αλλά καταπίνει, είναι πάντοτε «δύσπεπτα». Το «θύμα» φουσκωμένο» από τα συναισθήματα, νιώθει χονδρό-παχύ, απαίσιο και αποφασίζει να μην φάει, ώστε να μην επιβαρύνει την κατάσταση, πιστεύοντας ότι ίσως έτσι οι άλλοι τον προσέξουν και νιώσουν το λάθος τους. Μια άλλη διαφορετική αντίδραση είναι όπως όταν καταβροχθίζει συναισθήματα, λέξεις, προτάσεις με το ίδιο σκεπτικό, να συνεχίζει να καταβροχθίζει τροφή και σαν ασυναίσθητα με τον ήχο και την κίνηση της γνάθου να «λέει» όλα όσα δεν τόλμησε να πει.
Ο «εγωιστής γίγαντας» στην πραγματικότητα δεν μισεί κανέναν, αλλά έτσι έχει μάθει: «ότι ο ισχυρός πρέπει να έχει πάντα δίκιο» και πιθανόν και ο ίδιος αυτό να είχε μάθει για τον δικό του «εγωιστή γίγαντα».
Ούτε όμως είναι λάθος του ατόμου- θύματος, αφού έτσι του έμαθαν, ότι φταίει πάντα και για όλα. Όσο όμως παραμένει στην σκιά του και χρησιμοποιεί την τροφή διαταραγμένα, τόσο η κατάσταση μπλέκεται και η ψυχή του μαυρίζει.
Δεν φταίει το σώμα, τα κιλά ή το πάχος. Η δίαιτα ή η τροφή από μόνη της δεν είναι η λύση. Πρέπει να αλλάξεις σελίδα και να προχωρήσεις, ξεκινώντας από την πρώτη ανάγκη του ανθρώπου, την τροφή. Μην την χρησιμοποιείς για να επιβιώνεις σε μια τοξική σχέση.
Μετά από μια μικρή ή μεγάλη «κρίση»:
1. Πάρε ανάσες, κλάψε (ναι το κλάμα δεν είναι κακό), γράψε τι νιώθεις ή ακόμα ζωγράφισε. Πάρε αγκαλιά την γάτα ή τον σκύλο σου. Κάνε ένα τηλέφωνο ή στείλε μήνυμα σε κάποιο αγαπημένο σου υποστηρικτικό πρόσωπο. Βγες μια βόλτα να ηρεμήσεις και απομακρύνσου από την κουζίνα.
2. Πιες αργά- αργά ένα ποτήρι νερό ή χυμό, ένα φλιτζάνι ζεστό αφέψημα, αλλά απέφυγε οτιδήποτε διεγερτικό πχ καφέ ή αναψυκτικά ή αλκοόλ και απέφυγε κυρίως τα τεχνητά γλυκαντικά.
3. Μόλις ηρεμήσεις λίγο βάλε την διατροφή σου στον «αυτόματο πιλότο». Να λες μέσα σου ότι «πρέπει να φας βάση προγράμματος. Το οφείλεις στον εαυτό σου». Ακόμα κι αν δεν το πιστεύεις ή δεν τα καταφέρεις κάθε φορά που το λες, είσαι ένα βήμα πιο κοντά. Κάθε φορά μαθαίνεις κάτι περισσότερο για το πως θα το καταφέρεις.
Επιλέγοντας είτε να φας πολύ είτε καθόλου, τότε ασυναίσθητα δίνεις προβάδισμα στην διατροφική διαταραχή και στην τοξική σχέση σου και δεν «σε» φροντίζεις. Σε κάθε περίπτωση, ο τρόπος που θα χρησιμοποιήσεις έστω και μια φορά το φαγητό, πιθανόν να γίνει «λύση» και να το χρησιμοποιείς σε κάθε δύσκολη περίπτωση, αλλά ακόμα και σε ήρεμες καταστάσεις, με την προοπτική ότι σε προφυλάσσει. Αυτό εγκαθιστά έναν φαύλο κύκλο, που όσο βαδίζεις πάνω του, τόσο πιο «βαθύς» γίνεται και τόσο πιο δύσκολο είναι να βγεις από αυτόν.
Το ελάχιστο ή το πλεονάζον βάρος, υποσυνείδητα μπορεί να θεωρείς ότι σου προσφέρει «λύπηση, καταφύγιο, αποποίηση ευθυνών ή μια φρούδα αίσθηση ασφάλειας», αλλά στην πραγματικότητα σε φυλακίζει στην θέση του θύματος. Πάρε δύναμη και γίνε ο πρωταγωνιστής της ζωής σου.
4. Για το πρώτο γεύμα ή σνακ που πρέπει να γίνει βάση προγράμματος μετά την ταραχή, επέλεξε εύπεπτες, «ασφαλείς» τροφές, που δεν χρειάζονται μεγάλη προετοιμασία και είναι σε ατομική μερίδα και αμέσως μετά απομακρύνσου άμεσα από την κουζίνα. Αν υπάρχει δυνατότητα ζητά από κάποιον να σου ετοιμάσει ένα γεύμα που θα έχεις γράψει από πριν σε ένα χαρτί λεπτομερώς σαν «φαγητό έκτακτης ανάγκης» και θα έχεις σε κάποιο σημείο ή θα έχεις το συμφωνήσει με τον θεραπευτή σου. Αν θεωρείς ότι μπορείς, βγες έξω για φαγητό επιλέγοντας μια μερίδα από ότι αγαπάς. Το φαγητό έξω μπορεί να είναι πιο «ασφαλές» και λιγότερο «τρομακτικό».
5. Να μασάς καλά την τροφή σου αποφεύγοντας να σκέφτεσαι την κατάσταση. Δοκίμασε να τραγουδάς ή ακόμα να μετράς από μέσα σου ή να λες ότι «σε αγαπάς, σε φροντίζεις» και «θα περάσει»
6. Μπορεί να σε θεωρήσουν «αναίσθητο» που τρως. Στην πραγματικότητα όμως η δυσλειτουργία της σχέσης, η διατροφική διαταραχή, αλλά και η χαμηλή γλυκόζη σου μεγεθύνει το πρόβλημα. Πάρε και δώσε χρόνο…
7. Μην διστάσεις να μιλήσεις για το πως νιώθεις, να βρεις συμμάχους και υποστηρικτές στην προσπάθειά σου και να αναζητήσεις βοήθεια από ειδικούς.
8. Κάθε αρχή είναι δύσκολη. Ακόμα και από τα λάθη μπορεί να μάθεις πως να χειριστείς σωστά στο μέλλον νέες καταστάσεις. Μην ρίχνεις το βάρος πάνω σου, αλλά ούτε στους άλλους και μην περιμένεις να αλλάξουν για να αλλάξεις. Δεν είναι ότι δεν μπορούν ή δεν θέλουν, αλλά δεν αναγνωρίζουν το «πραγματικό πρόβλημα»
Συγχώρεσε και Προχωρά.